czwartek, 13 grudnia 2012

Konkursowy debiut i kocie wąsy :))

Witam Wszystkich Zewsząd.



- Co oglądasz? - zapytał Jaś i z zaciekawieniem przysiadł przy laptopie.
- Szukam zdjęć na konkurs - odpowiedziałam, zajęta przeglądaniem folderów.
- O! Jaki konkurs? - Jasiek rozsiadł się wygodnie i już wiedziałam, że nie odpuści.
- Konkurs na zdjęcie kota w oknie,  jest rozpisany na takim fajnym blogu Klub Kota Jasna 8  Tutaj - tłumaczyłam.
- I co? Znalazłaś? - Jasiek był coraz bardziej podekscytowany.
- No właśnie nie, bo nie masz żadnego zdjęcia w oknie, ale mam tu jedno takie Sugara... - spojrzałam na Jasia badawczo, jak zareaguje.
- Tak, tak, wyślij Sugara, on był taki fotogeniczny - ucieszył się mój całkiem nieegoistyczny koteczek i przyjrzał wybranej fotce.
- Nie będzie ci przykro, Jaśku, że to nie twoje zdjęcie?
- Ale wymyśliłaś! - Obruszył się altruistycznie kocio  - przynajmniej będę mógł głosować - dodał z entuzjazmem.
- Oj, kochany jesteś, ale regulamin tego zabrania. Nie możemy głosować na nasze zdjęcie.
- Uuuu, to niefajnie - kocie wąsy wyraźnie opuściły się w dół - ale inni będą głosować? - Prawy wąs uniósł się z nadzieją do góry.
- Jeśli zdjęcie się spodoba, to może będą - pocieszająco pogłaskałam Jasia, tusząc w duchu, że tak się rzeczywiście stanie. - Wiesz, konkurencja będzie ogromna.
- No to co z tego - Jasiek wygiął grzbiet w zgrabny łuk - nasze zdjęcie jest takie romantyczne, musi się spodobać, wciskaj enter i nawet się nie zastanawiaj - zarządził z wielkim przekonaniem.
- No dobra, wciskam - zgodziłam się - zobaczymy, co z tego debiutu wyniknie.  I wiesz, co? Do którejś z następnych edycji konkursu wynajdziemy twoją fotkę, bo tematy będą zupełnie inne....
- Naprawdę? Wyślesz mnie na konkurs? - wąsy Jaśka osiągnęły poziom ekstremalny, a ich właściciel odtańczył taniec, znany powszechnie pod nazwą " Kółko graniaste (...)"
- Naprawdę - potwierdziłam rzetelność obietnicy - a teraz śmigaj do kuchni, bo tam coś w miseczce na ciebie czeka i.... - nie dokończyłam, bo po Jaśku tylko przeciąg został :)))
- ....i trzymaj kciuki za Sugara!

Kot w oknie - Sugar
Pozdrawiam Was Wszystkich zewsząd bardzo serdecznie, w ten gorący,  przedświąteczny czas:)))

wtorek, 11 grudnia 2012

O! Choinka!

Witam Wszystkich Zewsząd

Wpadłam na chwil parę, żeby Wam pokazać nowego lokatora na mojej choinkowej półeczce......

Wynaleziony w Home&You i porwany do domu:))

...... i opowiedzieć , jak realizowałam najnowsze trendy w kwestii choinek.
Zachciało mi się bowiem choinki na pniu, cokolwiek to znaczy:)) A znaczy, że najpierw jest goły pień, długo, długo nic, a potem gałęzie:)

Wszędzie ich pełno, drogie jak diabli, więc nabycie drogą kupna odpadało ze względów zrozumiałych. No to trzeba samemu....
Szło jak po grudzie.
Nie mam pnia ...hmm,  ale mam drewniany pręt, to się nada.
Nie mam gałęzi iglastych, a nawet jak by były, to się będą sypać, no i szkoda takich żywych.... o matko, chyba nie będzie hitu sezonu...., zaraz, zaraz, mam girlandę sztuczną, całkiem dobrze wygląda, to się nada.
A w czym ją obsadzę ? Wiem, wiem, stara świeca w metalowej osłonce i doniczka na zewnątrz się nada!
O! I stożek mam styropianowy, ten to się dopiero nada!
Jeszcze tylko światełka, przylepiec i brązowa farba - wszystko się nada!
Poczyniłam!

Faza początkowa, czyli upinanie i osadzanie w wosku.


Efekt końcowy z lampą błyskową i bez, ta druga opcja bliższa rzeczywistości.


No i to wszystko. jak znajdę odpowiedni pień, to może podmienię, wszak na pniu być miała:)))
Myślicie, że się nada?
No to lecę, a Wam życzę samych dobrych chwil:))

środa, 5 grudnia 2012

Biało, nie inaczej :))

Witam Wszystkich Zewsząd


- Jasiu, jak zobaczysz, że zamiast realizować własne plany, zabieram się za rzeczy odgapione z blogów, to mnie ugryź, albo chociaż podrap, żebym do opamiętania doszła.
- Jak to ugryź ? - zafrasował się Jasieczek, uosobienie kociej łagodności - i dlaczego mam Cię drapać? - kocie niedowierzanie sięgnęło zenitu - A za co?!?
- Za niepohamowaną chęć natychmiastowej realizacji pomysłów i tutoriali (od których aż głowa boli, takie fajne) w momencie, kiedy inne ważne przędsięwzięcia odłogiem leżą. Właśnie za to - wyjaśniłam powód, dla którego na krwawe okaleczenia gotowam jest.
- Eeee...hmmm...nic nie rozumiem, może coś cię swędzi? - dopytywał Jasiek - pokaż, czasem polizać wystarczy - zastanawiał się współczująco i szykował z pomocą.
- E tam, Głuptasku, polizać to w nagrodę, a to kara miała być - uśmiechnęłam się do mojego kota pacyfisty i pomiziałam po kosmatym łebku.
Kocio uspokojony, że do zbrodniczych zachowań nikt go jednak zmuszać nie będzie, zajął się swoją łapą, a ja wróciłam do tematu....


Po pierwsze, wszędzie widzę choineczki, więc machnęłam swoją.
 Pobielony śniegiem w spray'u stożek, owinęłam uprzednio grubą włóczką. Naczynko, w którym osadziłam kijaszek do choinki jest zalane woskiem, coby się nie gibało:)). Na mokry śnieg sypnęłam białego brokatu, co daje delikatny połysk w świetle lampy, za to na zdjęciu (jak to u mnie), jest zupełnie niewidoczny :). Gotowe.


A teraz o kuli, na którą przepis znajduje się na blogu Modern spotyka vintage TUTAJ , ale za boga nie mogę sobie przypomnieć, która z Was ten link podała na swoim blogu, buuu. Jak znajdę, to podziękuję natychmiast, a może się sama przypomni? To poproszę:)))

Kula jest bielusieńka (pewnie do czasu), prosta w wykonaniu i według mnie, całkiem fajnie wygląda.



Sami rozumiecie, że potrzebuję jakiejś rózgi, żeby robić, to co należy. Ale skoro Jasiek, w swej łaskawości mi odpuścił , to muszę jakoś sama....
Tak , czy siak, działałam w temacie :))))


Pozdrawiam Was serdecznie i życzę dobrych dni, a sama lecę kończyć , co zaczęłam :)))

niedziela, 2 grudnia 2012

Pierwszy śnieg :))

Witam Wszystkich Zewsząd.



Mój najnowszy ptaszorek przyniósł wieść, że zima idzie....

No i proszę. Kilka płatków za oknem, a taka frajda!
Nie wystarczyło tego, żeby zakryć szarość mojego, kochanego przecież, miasta, ale nastrój mi poprawiło bardzo:))


 
Lubię bardzo jesienno - zimowe tradycje i obrzędy. Te stare pogańskie i te chrześcijańskie, a najbardziej te ludowe, od pradziadów z zamierzchłych czasów, z pokolenia na pokolenie przekazywane, stare jak baśnie przy ogniu bajane...
Ogień to sacrum. Patrząc w migoczące płomienie, wspominam dzieciństwo i ojca, który mnie szacunku do ognia uczył, gdy w wędrówkach górskich zapalał watrę, a trzaskającym polanom drewna, towarzyszył daleki dźwięk owczych dzwonków...
Może dlatego przygotowując adwentowe świece, oprócz Qrkowych szyldzików (uwielbiam je), lnu i sznurka, dołączyłam do wieńca góralskie dzwoneczki....



- I jest pięknie, prawda Jasiu?


Zaspany Jasiek przeciągnął się leniwie i przyszedł oglądać moje dzieło.
- To już Święta? - zapytał, przyglądając się świeczkom - A gdzie choinka? Nie ubierasz choinki?
- Ubieram, głuptasie, ale jeszcze nie czas - tłumaczyłam zaspanej gapie.
- To ja wracam do koszyka, obudź mnie, jak będziesz ubierać - Jasiek chciał miauknąć, ale skończyło się na głębokim ziewnięciu - fajne świeczki, zostało ci trochę tego sznurka? Bo może ja bym jakąś ozdobę zrobił...
Ale nie dowiedziałam się, jaka by miała być ta kocia ozdoba, bo z koszyka dochodziło już tylko miarowe posapywanie.

Zapatrzyłam się w płomyk świecy, a potem zabrałam do pobielania kolejnych gwiazdek na choinkę... muszą być białe jak...śnieg :)))

piątek, 30 listopada 2012

O matko!

Witam Wszystkich Zewsząd.


Andrzejkowy dzień nastał, a ja w tak zwanym lesie ze wszystkim.... Już się zastanawiałam , czy nie odwołać świąt, ale Jasiek się nie zgodził, bo to przecież jego pierwsze święta w naszym domu:))
Mój pokój wygląda jak pole bitwy. M. biega po mieszkaniu ze szczotką i odkurzaczem, a ja śmiecę na potęgę i przysięgam, że złośliwości w tym nie ma nijakiej, tylko narzędzia pracy zmieniają mi się jak w kalejdoskopie, raz szydełkiem będąc, raz pędzlem, a niekiedy maszyną do szycia, albo i imadłem.

Zachciało mi się płatków śniegu, więc wyciągnęłam szydło z worka (oj przeleżało wieki w tym worku) i z pomocą Bagragi kochanej  wymodziłam dwie sztuki, coby się przekonać , czy z szydełkiem jest jak z pływaniem. Zdecydowanie pływam lepiej :))


No dobra, wiem o co idzie, więc wróciłam do innych przedsięwzięć, ale zdjęć nie będzie, bo mam w domu ciemno, jak w literackiej, piwnicznej izbie.

No i decyzyjnie coś u mnie słabo......

- Jasiu, to w jakim kolorze mają być dekoracje, bo już sama nie wiem - zwróciłam się do kota, który kolejny raz wskoczył  na zabałaganiony stół, centralnie mierząc łapką w mokrą od kleju podkładkę.
- Mnie nie pytaj, chyba, że chcesz o pierniczkach pogadać - usłyszałam w odpowiedzi, zbierając w pośpiechu wszystkie mokre przedmioty ze stołu..
- Nie o pierniczkach, tylko o kolorach chcę rozmawiać, skup się kocie - zażądałam kategorycznie, rozstawiając maszynę do szycia.
- Będziesz warczeć? - Jasiek zmienił temat i zainteresowany urządzeniem, rozłożył się na stole.

- Będę, złaź  - próbowałam odsunąć kota, ale nic z tego nie wyszło, Jasiek rozsiadł się i przymierzał do obgryzania kabli.
- Takich czarnych sznurków jeszcze nie próbowałem - tłumaczył i na serio sięgał po przewody.
   
- Jasiek! Zostaw! Prąd cię kopnie, kopnięty kocie!-  zdenerwowałam się i sprawdziłam, czy maszyna nie jest przypadkiem podłączona. Nie była.
- O co ci chodzi? Nie psuj zabawy! - Słodki koteczek trzymał kolejny kabelek w łapach i brał się za gryzienie.



- Jasiek, zlituj się, zostaw tę maszynę, ja tu pracuję - jęczałam bardziej bezradna niż zła wobec tych kocich pomysłów - miałeś mi pomóc wybrać dekoracje...
- O matko!- tym razem jęknął Jasiek i spojrzał na mnie niebieskimi oczętami, niewinnie i bezbronnie -  co ty za problemy masz jakieś? Przecież to wszystko jedno w jakim kolorze będą święta i weź sobie tą swoją maszynę do warczenia, bo te kable niesmaczne, tylko najpierw powiedz, kiedy te pierniczki pieczemy?!?!



- Taa, pierniczki....  - westchnienie, jakie wydobyłam z siebie musiało zastanowić kosmatego łakomczucha, bo wszedł mi na kolana i  zamruczał ugodowo.
-  Białe byłyby fajne, pasują mi do futerka. Coś wymyślisz, a ja idę poćwiczyć kolędy - zakończył zeskakując na podłogę. 
- Hmmm... białe... no może... , ale trochę czerwonego też dodam - powiedziałam bardziej do siebie niż do Jaśka i włączyłam maszynę... - O matko! Czy zdążę?




piątek, 23 listopada 2012

Podumanka o cieple.

Witam Wszystkich Zewsząd

Wspominałam Wam, że gwałtowna zmiana klimatu z andaluzyjskiego na swojski, łódzki, zaskutkowała u mnie silnym przeziębieniem, które, nie wiedzieć czemu (czyżby?), przeobraziło się w pożar oskrzeli...uhh.
Uziemiona w łóżku, umierałam z nudów bardziej, niż z tego niedomagania, a nie sięgając stołu pracownianego, musiałam się zadowolić wykonywaniem czynności, że się tak wyrażę, bezstolnych :))
- Zrobię sobie ubranko na kubeczek, bo mi herbatka z cytrynką za szybko stygnie - postanowiłam entuzjastycznie i wykorzystując włóczkę, którą swojego czasu, dostałam w prezencie od Ewci (W E-wkowie), wzięłam się za dziarganie warkoczyków.


Między jednym atakiem kaszlu, a drugim, gubiłam oczka i plątałam sploty, ale w znoju nie ustawałam.
Ratunek przybył niespodziewanie w postaci przyjaciółki, która nie bacząc na fruwajace wokół mnie, całymi tabunami, wirusy, przybiegła z okrzykiem :-Na pohybel !- I zaczęła rozpakowywać paczuszki, które ze sobą przytachała.
O matko! Jak mi się ciepło zrobiło! I nie tylko mnie :))



Dostałam dwa cudne kubki w wełnianych ubrankach i wsparcie tak gorące, że poparzone wirusy zarządziły natychmiastowy odwrót!

Robótka poszła w chwilową odstawkę, a ja z dużo lepszym samopoczuciem, odziewałam kolejny kubeczek w cieplutki sweterek. Przebierałam je jak lalki, w dalekim dzieciństwie.


Zamarzyły mi się święta gwiezdne i czerwone, jak wyciągnięty z dna szafy, ciepły sweter....

O taki :)

-Jasiu, co sądzisz o czerwonych dekoracjach na świąteczny czas? - zapytałam kota, z nadzieją, że mnie wesprze w pomyśle.
- A masz czerwony sznurek? Bo tu widzę same białe. - Jasiek sceptycznie zaglądał do koszyka.




-Coś się znajdzie- zapewniłam kota uroczyście i zadumałam się nad fenomenem cieplnym, który przybierając postać wszelaką, raz ciało grzeje, a raz  duszę....
 
Życzę Wam na koniec tygodnia, ciepłych dni i jeszcze cieplejszych wieczorów, wśród  przyjaciół, gotowych .... na wszystko:)))







wtorek, 20 listopada 2012

Jaśkowe szyszki

Witam Wszystkich Zewsząd.

Byliście Wszyscy bardzo dzielni, towarzysząc mi w podróży do Hiszpanii przez całe pięć postów:)) Dziękuję za fajne komentarze i komplementy. Te ostatnie przyjęłam z przymrużeniem oka, mając pełną świadomość, że już od dłuższego  czasu, funkcjonuję w myśl starego porzekadła : " z tyłu liceum, z przodu muzeum" :)) Ale jak to się rewelacyjnie czytało!!! Wielkie buziaki dla Was, Kochane :)))

Hiszpański sen minął i dziś będzie o szyszkach.


- A tak właściwie to po co Ci te szyszki? - zapytał Jasiek, śledząc dywanowy marsz maleńkiego pajączka, który wypadł z wiadra i szukał bezpiecznego schronienia.
- A zgadnij - droczyłam się z kotem, pakując pajączka do doniczki z wrzosami.
- No nie wiem, pod szafę się wszystkich nie da wepchnąć, może trzeba je powiązać - zastanawiał się Łaciaty i na wszelki wypadek poszedł po swój sznurek.


- Nie powiązać, tylko pokleić je trzeba - tłumaczyłam cierpliwie kotu, dla którego sznurek stanowi jedyne słuszne narzędzie, nadające się do każdego celu.
- Ale po co kleić, nie dadzą się turlać - marudził Jasiek wypatrując kolejnego pajączka - powiesz mi w końcu, na co ci te szyszki?


Powiem.
Szyszki zbierałam w moim lesie, nie mając w głowie sprecyzowanego planu, do czego ich właściwie użyję i kiedy m. postawił w pokoju całe wiadro darów moich sosen, najpierw się zadumałam, a potem pogrzebałam w sieci.
I znalazłam! Kilka lat temu, kochane Green Canoe udostępniło tutorial szyszkowej lampy. TUTAJ Wyszła piękna!
Wzięłam się do odgapiania i lekko modyfikując oryginał, stworzyłam coś takiego.


Szyszki na kuli styropianowej kleiłam mozolnie i mimo ostrzeżeń, od czasu do czasu parząc sobie palce:))


Ukleiłam je tak ciasno i solidnie, ze potem nie było mowy o pochowaniu przewodów od lampek i pozostały na widoku , ale jak się świecą, nic nie widać :))
Za to z wypełnienia doniczki jestem dumna, bo gips wokół rurki, w którą włożyłam trzonek lampy, trzyma mocno, a kamyki zakryły całą kombinację.


Teraz tylko rozważam, czy malować, czy może zostawić całość w stanie surowym? Bo, po prawdzie, nawet mi się taka podoba :)))


- O! Świeci! - zdziwił się Jasiek  i przestał na moment ogryzać sznurek - ale wymyśliłaś, a grzeje ta lampa chociaż?
 = No nie bardzo - przyznałam ze skruchą, że poczyniłam przedmiot, jak mi się zdawało, piękny niebywale, ale według kota arbitra, mało użyteczny.
-  To słabo coś - skonstatował Jasiek i wrócił do swojego sznurka.



No tak. Zostałam sama z resztą szyszek, więc już  bez kociej konsultacji machnęłam sobie podstawę do wieńca na drzwi.


 



Ale pochwalić się nie było komu, bo kocio chrapał w swoim koszyku, śniąc o kilometrach sznurka, a wrzosowy pajączek też już zasnął, ale chrapał szeptem :)))




Dobrych dni Wam życzę :)))

poniedziałek, 19 listopada 2012

Tenisówki w walizce, bo to jest już koniec :))

Witam Wszystkich Zewsząd.


Jeśli myślicie, że spakowałam tenisówki przed odlotem do umiłowanej ojczyzny, to powiem, że nie do końca :))
Tkwiły twardo na moich stopach, w czas pokonywania ostatniego etapu podróży, kiedy to opuściwszy piękną i zamgloną o świcie Andaluzję, jechaliśmy przez Murcję do Alicante. Zaspana i zziębnięta, zerkałam dość nieuważnie na okolicę, a oprzytomniałam dopiero na miejscu.
 Wjechaliśmy w sam środek lata!
- To ja jadę na lotnisko, oddać samochód, a wy tu poczekajcie w hotelu - zarządziło moje męskie dziecię i tyle go widziałyśmy.
- Jasne! W hotelu! Jeszcze czego! - zbuntowałyśmy się natychmiast i pogrzebawszy w walizkach, wyciągnęłyśmy to, czego trzeba nam było najbardziej i z wypchanymi torbami pognałyśmy na....plażę!!! Daleko nie było, hotel stał prawie przy brzegu morza.




W życiu się tak szybko nie rozbierałam!!!



I co? Myślicie, ze nie wlazłam do wody? Wlazłam i siedziałam w niej chyba z godzinę, bo była cieplejsza od powietrza. Pływało się w tej solance dość dziwnie, ale co tam, było fantastycznie! Mam na to kwity, o, zobaczcie :))


Matko! Wierzyć mi się nie chciało, że po tych deszczowych dniach, Hiszpania zgotuje mi taką niespodziankę!
Piękne słońce, biały mięciutki piasek, przystojny Hiszpan roznoszący Sangrię z lodem....



Ja Was najmocniej przepraszam, że w środku bożonarodzeniowych przygotowań serwuję takie roznegliżowane fotki, ale rzetelność dziennikarska, cokolwiek to znaczy, nie pozwala mi na taktowne przemilczenia :)))
Siedziałam na tej plaży aż do zmierzchu, zapominając na śmierć o pozostawionych w hotelu tenisówkach i gapiąc się na nadmorskie gołębie (?), które przechadzały się wśród plażowiczów, grzebiąc w piasku, jak wytrawne kury. A czy to nie mewy powinny przebywac w takich miejscach? No, mniejsza z tym :))



W końcu jednak wieczór nadszedł i trzeba było pożegnać to wakacyjne miejsce. Jeszcze spacer po oświetlonej promenadzie ze słynną posadzką, sprawiającą wrażenie falującej i pofałdowanej. Jeszcze kupowanie drobiazgów na pamiątkarskich straganach. Jeszcze ostatnia kolacja pod palmami.... i ostatnia noc...


...... i koniec???

BUUUUUUUU!!!!

"A w Krakowie, na Brackiej pada...śnieg ...", o czym się przekonałam lądując (tym razem miękko) w Balicach. Całą drogę z Krakowa do Łodzi poświęciłam na konsumpcję moich ukochanych obwarzanków, krusząc w samochodzie syna obficie i nie mniej obficie łzy lejąc... . Tenisówki spały snem sprawiedliwych w bagażniku.
 Żegnaj Hiszpanio!

- Skończyłaś wreszcie te opowieści? - zapytał kolejny raz Jasiek, wlokąc za sobą poplątany sznurek.
- No prawie skończyłam, a bo co?- najeżyłam się, czując, że zrozumienia, dla sumienności w relacjonowaniu podróży, u kota nie znajdę.
- Bo ja się nuuuuudzę - Jasiek był wyraźnie naburmuszony i patrzył na mnie z wyrzutem.
- Mam jeszcze zdjęcia z Alhambry, są bardzo interesujące, chciałam pokazać dziewczynom...
- O nie! Albo jakaś tam Alhambra, albo ja! - zagroził kot terrorysta i wpakował się na klawiaturę - innym razem pokażesz, a teraz dawaj te szyszki, które masz w wiaderku, zobaczymy, kto pierwszy je wciśnie pod szafę...
Rzeczywiście, miałam w pokoju całe wiadro szyszek...
- Niech będzie, ale nie wszystkie pod szafę, są w całkiem innym celu..... Jasieeeek!!!
- No co??? -


Ano nic, pomyślałam, patrząc w zmrużone i proszące oczy mojego kota. Jest czas Hiszpanii i czas jaśkowych szyszek. Właśnie nadszedł ten drugi.... a Alhambra? Kiedyś tam, przy okazji.....:))