poniedziałek, 12 listopada 2012

Tenisówki uratowane. Opowieść czwarta, refleksyjna.

Witam Wszystkich Zewsząd.

Widzę, Kochani, że jednak czytacie moje opowieści, więc piszę dalej, bo skoro jednak nie "na Berdyczów".... to i posłuchajcie  :))

Kolejny pochmurny poranek w Granadzie, zepsuł nam nastrój i nie wiedząc, co robić, zdecydowaliśmy zaufać prognozom i pojechać nad morze. Padło na Almerię. Dobra, nawet się ucieszyłam, bo tam stoi zamek ogromny, podobno największa zachowana warowna budowla , słynna Alcazaba.

Wyjechaliśmy dość wcześnie, bezskutecznie szukając stacji z muzyką, która poprawiłaby nam nastrój, ale w radio jak na niebie, ponuro raczej...


- O! Jak malowniczo. - próbowałam rozładować ciężką atmosferę w samochodzie.
- Taaa.. - usłyszałam mało entuzjastyczny trzygłos, więc poniechawszy dalszych prób naprawiania świata, włożyłam swoje słuchawki i z małą pomocą Kasi Nosowskiej dojechałam do celu.

Mury zamczyska górowały nad miastem, więc zanurzyliśmy się w plątaninę wąskich uliczek, coby jak najbliżej do zabytku podjechać. Pech chciał, że panience od GPS-u coś się pomyliło i wyprowadziła nas do zamku od tej , no, d...y, znaczy się drugiej, rzec chciałam, strony.
Zamek wyglądał imponująco.



Od zadzierania głowy do góry rozbolał mnie kark, więc chcąc go rozmasować, rozejrzałam się po okolicy i... zdębiałam!

Zabytek z czasów Maurów stał pośród slumsów, a wokół rozciągało się wysypisko śmieci!




Na dodatek pasł się tam koń, a sygnalizator świetlny, nie wiedzieć czemu ustawiony na czymś, co kiedyś przypominało zapewne skrzyżowanie, był tak stary jak ruiny Alcazaby...




Nieopodal koty okupowały pojemnik na odpadki, a kawałek dalej marokańsko - cygańskie dzieci bawiły się beztrosko w jakąś grę, w towarzystwie kilku kur i nieokreślonej rasy psa. Na nas nie zwracał nikt uwagi, natomiast moją zwróciła, ciekawa girlanda zawieszona nad uliczką..




Spojrzałam z obawą na swoje tenisówki i upewniwszy się, że wciąż są tam, gdzie powinny, zarządziłam odwrót z tego miejsca.
 A więc taka jesteś, Hiszpanio, od kuchni....zamyśliłam się nad losem ludzkim i te myśli towarzyszyły mi już do końca dnia. Nie rozwiały ich nawet, podziwiane póżniej, zadbane już mury kościołów....


 ...ani piękne uliczki i skwery.....




Nawet kwitnące drzewa nie poprawiły fatalnego nastroju.
Dopiero spacer po żwirowej plaży promenady w Almerii i uspokajający szum fal sprawiły, że przestałam się zastanawiać, dlaczego świat jest tak głupio urządzony i nakarmiwszy ciężarną kotkę siedzącą na falochronie, zajęłam się podziwianiem brązowych meduz, których było przy brzegu mnóstwo.





Pożegnałam Almerię przed zmierzchem, mając w uszach szum morza , a na nogach bezpiecznie zawiązane i (o dziwo) całkiem suche, tenisówki. Było pięknie, ale jakoś tak smutno i nostalgicznie, chyba wolałam ulewy na Costa del sol :)))


No, dobra, ale kto powiedział, że ma być euforystycznie, hedonistycznie, epikurejsko i tylko tak?! Wszak podróże kształcą, czyż nie? :))) Tylko ten koń na śmietniku.....ehhh.

Skończyłam pisać, a Jasiek przyjrzał mi się uważnie i chwilę zastanowił...


- Jesteś smutna? Bo jak jesteś, to przestań już tłuc w tą klawiaturę i albo wracaj do łóżka, albo chodź się bawić moją myszą! Jutro sobie napiszesz weselszą historię.

No to poszłam :))))))


Dziękuję Wam za cierpliwość, a trzechsetną obserwatorkę BiBi (o konsekwencjach niebawem :)) ) serdecznie witam i pozdrawiam:)).

piątek, 9 listopada 2012

Opowieść trzecia, o zdejmowaniu tenisówek:))

Witam Wszystkich Zewsząd

Mam grypę, ale nie cierpię leżeć, więc okutana szalikami siadam do klawiatury, żeby Wam jeszcze trochę o mojej dziwnej podróży opowiedzieć...


- Jedziemy na Gibraltar - decyduje moje męskie dziecko.
- Gdzie?!! - usiłuję przekrzyczeć hałas suszarki do włosów, którą od dłuższej chwili próbuję podsuszyć tenisówki. Przecież leje!
- Wszędzie leje, a w Polsce spadł śnieg - oznajmia radośnie mój syn sadysta, a ja wzdycham do ciepłego obuwia pozostawionego w Krakowie. Przynajmniej do Łodzi wrócę po bożemu. O matko! Przez zaspy, czy jak?
Rezerwację zwiedzania Alhambry mamy dopiero za dwa dni, więc niech będzie ten Gibraltar, zgadzam się przeczuwając, że nic nie zobaczę przez te chmury i deszcz...
Jedziemy przez całe Costa del Sol (niektórzy szczęśliwcy mieli okazję przekonać się, że rzeczywiście jest to wybrzeże światła, nam nie było dane:))). Jestem pełna najgorszych przeczuć.....
A jednak zobaczyłam. Skała pokazała się nam w całej okazałości i nawet kolejka na szczyt działała, mimo paskudnego wiatru. Na parkingu ciasno, bo na małej powierzchni brytyjskiego terytorium, mieszkańców różnych nacji zdecydowanie za dużo. Wyobrażam sobie, co się tam dzieje w sezonie...



Wsiadamy do kolejki, sprawdzić, czy sławetne małpy strzegą angielskiego panowania na tym skrawku Półwyspu Iberyjskiego... Po drodze oglądamy śmieszny pas lotniska, przecięty autostradą (przy starcie samolotu wystarczy zamknąć szlaban, he, he).


No były!!!! Pierwsza wyjadała cukierka, podanego przez niesfornych turystów (mimo zakazu zagrożonego wysoką karą) i na nas nie zwracała uwagi. Pozostałe łaziły gdzie popadnie, patrząc na ludzi trzaskających zdjęcia, jak na...jakieś małpy w zoo. Hmm ciekawe doświadczenie :))

Ale dajmy spokój mieszkańcom Gibraltaru, niech sobie żyją jak najdłużej, zwłaszcza, że są objęte specjalnym programem ochrony przez rząd brytyjski :))

Wiało okropnie, ale dzięki temu, chmury deszczowe przestały nas straszyć i nawet kilka zdjęć dało radę pstryknąć, a panorama ze szczytu skały przepiękna.





Łakomi kolejnych doświadczeń, ruszyliśmy na piękną plażę w Tarifie.
I tu jak bumerang powrócił motyw moich tenisówek, bo zdjęłam je natychmiast, gdy tylko zobaczyłam....
 Atlantyk!!!!


Matko! Jak tam było pięknie!!! Zamoczone spodnie natychmiast pokryły się warstwą soli, zostawiając białe zacieki, ale było mi wszystko jedno, bo w łaskawie pojawiającym się słońcu, mogłam tam siedzieć na piasku w nieskończoność.... i marzyć, że kiedyś zrobię coś takiego...


.... albo takiego...


Moje nawiedzone dzieci poszły się nawet dowiedzieć, jakie są szanse, żeby pomylona matka pojeździła konno po plaży ( nie powiem, umiem, 10 lat jeździłam :)) ), ale było drogo i słońce już zachodziło. "Innym razem", powtarzałam jak mantrę i z żalem opuszczałam to niebywałe miejsce...


W drodze powrotnej pokazały się nam jeszcze światła Afryki, zasłoniętej chmurami za dnia. Wracaliśmy do Granady późną nocą, a ja trzymając nogi w rękawach swetra ( zasolone spodnie tkwiły smętnie w bagażniku), nie mogłam się pogodzić z myślą, że tak krótko tam byłam, wiedząc jednocześnie, że niedosyt pobytu nad oceanem będzie mnie długo prześladował. I już miałam zapaść w głęboką depresję, gdy nagle przypomniał mi się główny cel mojej podróży do Hiszpanii.
 I wszystko stało się znowu piękne i jasne, a cel wyprawy.....  no właśnie!!!! Przedstawiam Wam moją córkę, Alicję:))


To już wszystko wiecie:)) Pozdrawiam Was ciepło i wracam do łóżka.

wtorek, 6 listopada 2012

Tenisówki i moja Andaluzja cz.2. Sewilla

Witam Wszystkich Zewsząd

Jasna cholera! Zaklęłam szpetnie i wcale nie po hiszpańsku, wychodząc o poranku na granadzki tarasik, żeby się śródziemnomorskiego powietrza nawdychać, a po prawdzie, wyszłam zapalić, bo od tego paskudnego nałogu wolna nie jestem:))
Ja to mam szczęście! Z hiszpańskiego nieba lały się strumienie deszczu, a mit o słonecznej Andaluzji mogłam sobie w buty, znaczy się w te, no.. tenisówki wsadzić!
Jedziemy do Sewillii! Zdecydowało moje męskie dziecię, które od kwadransa przeszukiwało portale pogodowe i też się brzydko pod nosem wyrażało ale po angielsku i szeptem, coby mateczki nie urazić:)))
Ach, Sewilla! Może być Sewilla, zgodziłam się potulnie i zabrałam za zawiązywanie tenisówek, po czym ruszyłam zrezygnowana do samochodu, dorabiając sobie w myślach teorię o indywidualizmie i oryginalności podróżowania po Andaluzji w deszczu, podczas gdy wszyscy normalni podróżnicy zwykli to w pełnym słońcu czynić. Eh, taka karma!


Wycieraczki ledwo nadążały, hiszpańskie stacje radiowe nadawały muzykę, która budziła we mnie uczucia mało przyjazne, żeby nie rzec wrogie, a chmury zamiast się rozejść, kłębiły się ponuro nad górami, jak pełne rozczarowania myśli w mojej głowie.
W Sewilli, osłonięci  rachitycznymi parasolkami z Rossmana ( sztuka na dwie osoby) przemknęliśmy się drobnym truchtem do budowli, która olbrzymią będąc, dawała nadzieję na suche schronienie. Katedra!!!



Nie muszę Wam mówić, że w środku zapomniałam o deszczu, mokrych tenisówkach i całym świecie, Monumentalizm tego miejsca i bogactwo zdobień, porażają nawet największego sceptyka. Zdjęć albumowych nie będzie, trzeba szukać w sieci, ja zrobiłam kilka ( mało udanych), bo się powstrzymać nie mogłam:)))




Podumawszy chwilę nad naturą człowieczą przy grobowcu Krzysztofa Kolumba, poszliśmy szukać wejścia do wieży, z której widok na miasto miał się roztaczać przepiękny.
Ktoś po polsku bąknął, że to siedemnaście pięterek, więc bez lęku rozpoczęłam radosną wspinaczkę " na okrętkę", bez możliwości skrętu w prawo:)) O Polko naiwna! Pięterek było ze czterdzieści, ale widoki po drodze i na szczycie warte i stu!


I padać przestało!!!
Schodząc z wieżyczki , tym razem bez możliwości skrętu w lewo i zdejmując po drodze z wykuszów kilka nieporadnych japońskich staruszek ( po co tam właziły u licha?!), wierzyliśmy, że nie wszystko stracone.

Plac Hiszpański!
Wchodzi się tam przez bramę, jak do wnętrza pałacu, a w środku.... no sami zobaczcie.


Z drugiej strony Plaza de Espańa wychodzi się do ogromnych ogrodów parku Marii Luizy, gdzie roślinność jest tak różnorodna, że nawet nie próbowałam odczytywać tabliczek z nazwami, jeno gapiłam się bezwstydnie. Nakarmiwszy hiszpańskie kaczki resztką bagietki ( budząc tym czynem niekłamane zadziwienie u moich dziewczyn), zabawiliśmy się w Stasia i Nel, przy czym mnie przypadła (jak zwykle) rola Kalego, ale i tak uśmialiśmy się zdrowo, chociaż drzewo, które nas zachwyciło, baobabem zapewne nie było:)))


W parku było ciemno, wilgotno i pachniało mokrą ziemią. Zupełne pustki wokół (bo kto chodzi do parku w taką pogodę?). Piękny i nastrojowy (z elementami głupawki) spacer:))

Ograniczeni czasowo, pozwoliliśmy sobie jeszcze na łażenie po uliczkach Sewilli, a na koniec ponownie się zadumałam ( tym razem nad upływem czasu), zapatrzona w wody Gwadalkiwir, której to rzeki prawie na zdjęciu nie widać, żebyście nie myśleli, że się nagle fotografować z samowyzwalaczem naumiałam:))


Wracaliśmy do Granady nocą i w milczeniu. Nostalgicznemu zamyśleniu nad pięknem Sewilli towarzyszył cichy chlupot wody w moich tenisówkach.....
Kiedyś tam wrócę i zobaczę ją w pełnym słońcu :))

poniedziałek, 5 listopada 2012

Tenisówki i moja Andaluzja cz.1 :))

Witam Wszystkich  Zewsząd

Hola! Że się tak po hiszpańsku przywitam po powrocie, czyli witajcie rodacy!

O matko! Jak ja mam Wam to opowiedzieć?
2000 km przejechanych i tyleż samo zdjęć w sztukach licząc. Nie da rady! To nie ten blog :))
Potraktujmy rzecz skrótowo i anegdotycznie, a resztę można i tak zobaczyć w albumach o Hiszpanii :)) Może tak być? To zaczynam...



Pilot o imieniu Pedro, który mnie wiózł do Malagi, zaaplikował nam twarde lądowanie, ale podwozie wysunął, więc się nawet zdenerwować nie zdążyłam, zwłaszcza, że Hiszpania słońcem i ciepłem nas przywitała. Jest super, pomyślałam, zadowolona, że ciężkie buty zostawiłam w Krakowie, a na nogi wdziałam wygodne, kultowe tenisówki, co to je kilkanaście lat temu w  sklepie GS-u nabyłam, bo mnie jakaś potrzeba wakacyjna przymusiła. Tenisówki jak nowe, na Andaluzję jak znalazł:))


I w tych, jak niektórzy mawiają, pepegach, przyszło mi przemierzać hiszpańską ziemię, zdejmując je jeno w sytuacjach wyjątkowych, no i tych higieny osobistej wymagających, co oczywistą oczywistością jest :))

Wypożyczony na lotnisku samochód miał mi oczywiście zużycie rzeczonego obuwia  maksymalnie zminimalizować, ale czy to da się wszystko przewidzieć?....



Trasą przybrzeżną ruszyliśmy w kierunku Motril, by potem przejechać przez pasmo Sierra Nevada do Granady. Za kierownicą mój syn, obok jego przyszła żona (mam nadzieję, oni zdaje się też:))), a w Grenadzie stęskniona córka. Jedziemy i jest pięknie.

Oni tam mają góry nad morzem, a w tych górach wykopali  niezliczoną ilość tuneli, cobym się mogła szybciej do tej Grenady przebić:)) Ale tych ichnich autovii, czyli dróg ekspresowych i autostrad to pozazdrościć. Niosą, ze hej! Żebyż jeszcze kierunkowskazów czasem używali, skoro świateł w dzień nie muszą, byłoby zdecydowanie łatwiej, ale pewnie się czepiam :)))
 A to już wyczekiwana Granada



Tu nastąpiło radosne powitanie z młodszym dziecięciem, oraz długie Polaków, o hiszpańskim życiu, rozmowy.
W końcu tenisówki ustawione w kąciku poszły spać, całkowicie nieświadome, co je czeka nazajutrz, a ich, także niczego nieświadoma, właścicielka zasnęła spokojnie, śniąc o słonecznej Andaluzji...

Tyle na dzisiaj. Kochani. Oby się z tego nie zrobiły baśnie Szeherezady, długie i w nadmiernych ilościach:)))
Znudzony Jasiek zasnął na stole w swoim nowym koszyku, całkowicie ignorując moje cudzoziemskie zachwyty, zadowolony, że już nie musi siedzieć sam w pokoju kota...